Impôt et patrimoine

Dans divers pays, notamment la France, le patrimoine fait l'objet de prélèvements fiscaux. On parle dans ce cas d"impôt sur le patrimoine ou d'impôt sur le capital Par ailleurs l'ensemble des impôts payés par un particulier ont une incidence sur son patrimoine.

Impôts prélevés directement sur le patrimoine ou des opérations de patrimoine

Les impôts sur le capital et sur le patrimoine, sont de deux sortes :
- ceux frappant la détention du capital, prélevés année par année (en France, Impôt de solidarité sur la fortune, taxe foncière...) :
- ceux frappant la transmission du capital ou un changement de propriétaire notamment les Droits d'enregistrement, de succession ou de donation, l'imposition des plus-values, prélevés à l'occasion de cette opération. Ces divers impôts sont calculés à partir de l'importance du patrimoine transmis ou détenu (ce qui suppose pour la plupart de ces impôts d'en estimer la valeur) A noter par ailleurs que les revenus du patrimoine (intérêts, loyers, dividendes, royalties) font partie de l'asiette de l'impôt sur les revenus.

Incidence sur le patrimoine

L'ISF en particulier ferait double emploi avec notamment l'impôt sur les successions, selon certains théoriciens de la fiscalité. Lorsque l'impôt prélevé sur le patrimoine, ou tout autre impôt (par exemple sur le revenu), ou encore l'accumulation des divers impôts, dépasse des limites supportables, notamment par rapport aux revenus, il contraint à l'aliénation forcée du patrimoine (ou comme alternative à l'exode dudit patrimoine). Il peut être considéré comme confiscatoire, donc contraire au droit de propriété (voir droits de l'homme). Vu sous un autre angle, ce type d'impôt en tant qu'outil de redistribution des richesses serait un bon outil de justice sociale, un rempart contre une trop grande influence des possesseurs de capital sur ceux qui ne vivent que de leur travail et un moyen de lutter contre le « cercle d'accumulation » (le posseseur de capital grace a son capital capte du capital qui vient s'ajouter a son capital et lui permet de capter toujours plus de capital), encore que le patrimoine ait une tendance naturelle à se disperser au fil des générations et des revers de fortune.

Incidence économique

Au niveau économique, la fiscalité du patrimoine, dans les pays où elle est considérée excessive, entraîne la fuite des capitaux Catégorie:Droit Catégorie:Droit des affaires Catégorie:Fiscalité Catégorie:Gestion d'actifs

Revenu

Catégorie:Thèmes généraux de finance Catégorie:Typologie élémentaire de l'économie Catégorie:Macroéconomie Catégorie:Métallurgie Un revenu désigne :
- en économie, ce qu'on perçoit ;
- un procédé en métallurgie.

Au sens économique et financier

Le revenu désigne les montants pécuniaires qui sont perçus par un individu ou par une collectivité :
- comme fruit de son capital,
- comme rémunération de son travail (individus, sous l'appelation économique de ménage)) et des services rendus et produits fournis (professionnels et personnes morales),
- ou comme allocations de nature sociale. L'origine étymologique est la même que celle de « revenir », il y a donc une idée de récurrence. De ce fait, on distingue :
- les rentrées courantes :
- salaires, rentes, pensions, intérêts, loyers, dividendes, pour un ménage,
- chiffre d'affaires pour une entreprise,
- cotisations pour une association ;
- des rentrées exceptionnelles : plus-value de cession, gain exceptionnel, héritage et dons. Les revenus donnent lieu à des paiements et prélèvements fiscaux et sociaux (impôt sur le revenu, cotisation sociale...) qui sont eux-mêmes des revenus pour les collectivités et organismes publics concernés.

Voir aussi

- Revenu d'existence
- Revenu discretionnaire

En métallurgie

Le revenu est un réchauffement de la pièce qui permet d'adoucir les effets de la trempe. Il permet d'éliminer des composés fragilisant les pièces (les carbures) aux joints de grains sans altérer trop les effets fondamentaux de la trempe (perte de 1 ou 2 degrés de dureté). Il permet aussi à certaines contraintes trop importantes de se libérer (en favorisant les migrations atomiques par élévation de la température). Ces contraintes et ces carbures pourraient devenir autant d'amorces de rupture fragile. Le revenu s'effectue à une température inférieure à celle de la trempe ou du recuit.

Justice sociale

Concept socio-économique qui, partant du principe que la société a des aspects injustes (ce qui laisse une certaine place a la subjectivité) demande que ces injustices soient corrigées. La justice sociale peut se définir de manière négative : est injuste ce qui n'est pas acceptable socialement. Par exemple, les inégalités de salaires entre métiers de qualification différente est juste, parce qu'elle est socialement acceptée : il ne viendrait pas à l'idée de revendiquer pour un ouvrier le salaire d'un cadre supérieur. Il ne faut donc pas confondre justice sociale (ou équité) et égalité. La justice sociale est aussi une notion qui évolue dans le temps, ce qui est juste socialement peut devenir injuste si le contexte change. C'est essentiellement une projection vers une société plus juste, ce n'est pas réellement une fin en soi, il y'a toujours des injustices. On peut le voir soit comme une utopie, soit comme une démarche progressive. Les actions ayant pour objectif la justice sociale vise à donner à chacun les même chances de réussite, on parle alors d'égalité des chances. Les corrections nécessaires peuvent être social, financière ou culturel. Une partie de la dynamique altermondialiste utilise ce concept plutôt présent dans les discours de gauche. L'essentiel du concept est résumé par John Rawls : on peut considérer comme juste une société où il serait indifférent de naître telle personne plutôt que telle autre. Des mécanismes de compensation peuvent y aider, en compensant du mieux qu'il est possible sans complication excessive les inégalités naturelles, entre autres de santé.

Une citation sur la justice sociale

"La justice sociale, c'est mettre tous les coureurs sur la même ligne de départ. Il ne faut pas la confondre avec l'égalitarisme, qui consiste à déclarer que tous sont arrivés premier." (Louis Pauwels)

Voir aussi

- discrimination positive
- justice distributive
- justice
- redistribution
- justice économique
- indemnité
- sociologie de la justice sociale Catégorie:Sociologie Catégorie:Éthique Catégorie:Société

Catégorie:Droit des affaires

Catégorie:Droit Catégorie:économie

Catégorie:Gestion d'actifs

Catégorie:Finance de marché

Richard III van Engeland

Richard III (2 oktober 1452 – 22 augustus 1485) was koning van Engeland van 1483 tot 1485. Hij was de vierde en jongste zoon van Richard, hertog van York en Cecily Neville. Richard was betrokken bij de strijd tussen de huizen Lancaster en York (beide takken van de dynastie van de Plantagenets) die bekend staat als de Rozenoorlogen. Toen zijn vader stierf in de slag bij Wakefield was Richard nog een jongen en kwam hij onder de hoede van Richard Neville, de graaf van Warwick, die door zijn rol in de strijd bekend werd als "The Kingmaker" (zie ook bij Edward IV). Onder zijn broer Edward IV, toonde hij zijn trouw en zijn militair inzicht. Edward benoemde hem tot hertog van Gloucester en schonk hem grote gebieden in het noorden. Tot de dood van Edward bleef hij daar heer en meester en bestreed de Schotten met succes. Hij stond bekend als rechtvaardig en een steunpilaar voor universiteiten en de kerk. Na de beslissende overwinning van de Lancasters tegen York in de slag bij Tewkesbury trouwde hij met de weduwe Anne Neville, de dochter van de overleden graaf van Warwick. Annes eerste man was Edward van Westminster, een zoon van Hendrik VI. Zij kregen een zoon, Edward Plantagenet (1473 - 1484), die kort na zijn benoeming tot Prince of Wales overleed. Met de dood van Edward IV in april 1483 waren diens zoons Edward V, die 12 jaar oud was, en de 9-jarige Richard, hertog van York, de verwachte troonopvolgers. Richard was door zijn broer Edward benoemd tot beschermheer (Protector) en vernam van Lord Hastings dat de familie van Elizabeth Woodville (Edwards vrouw) het plan had hun macht te vestigen en Richard uit te sluiten. Toen de jonge koning Edward V en zijn gevolg op de terugreis waren van Wales naar Londen greep Richard in. Hij reisde het gezelschap tegemoet, nam de voogd van de koning, Earl Rivers, en enkele andere vertrouwelingen gevangen op verdenking van verraad en nam Edward mee naar de Tower of London, die op dat moment als paleis dienst deed. Het volk vond dit een goede daad, omdat men de familie Woodville wantrouwde. Al spoedig volgde Edwards jongere broer hem naar de Tower. Lord Hastings, die de prinsen regelmatig bezocht en zich had aangesloten bij de Woodvilles, werd op 14 juni 1483 in de Tower gearresteerd wegens verraad en binnen enkele minuten onthoofd. Ook drie andere leden van het veronderstelde complot werden veroordeeld en ter dood gebracht. Tenminste, zo gaat het verhaal. In werkelijkheid vond die onthoofding een week later plaats. De drie andere leden van het complot werden veroordeeld maar niet ter dood gebracht. Lord Stanley kreeg gratie en mocht zijn plek aan het hof behouden. John Morton werd verbannen van het hof. Eerst vond hij een schuilplaats in de buurt van het klooster Croydon, daarna nam hij de wijk naar Frankrijk, naar Hendrik Tudor. Interessant is te vernemen dat iedere keer als hij opdook, het gerucht ontstond dat de prinsen dood waren. Als laatste werd de vroegere maitresse van Edward IV veroordeeld. Ook zij mocht niet meer aan het hof komen. Nadat ze maitresse was geweest van Edward, Hastings en Dorset (broer koningin Elisabeth Woodville) was haar rol uitgespeeld. Ze kreeg daarna toestemming te trouwen met een advocaat en leefde nog lang en gelukkig. Doordat hij deze drie mensen liet leven, schreef hij zijn eigen doodvonnis. Stanley verried hem bij de Slag bij Bosworth en Morton vermoordde de nagedachtenis van Richard. Hij schreef een manuscript dat na zijn dood door Thomas More is overgeschreven en bewerkt. Er wordt beweerd dat More een tijdgenoot van Richard was en alles uit de eerste hand had. Maar Thomas More was slechts 5 jaar toen Richard de troon overnam. Richards volgende stap was de aankondiging dat hij zelf het koningschap op zich zou nemen. Hij liet het huwelijk van zijn overleden broer ongeldig verklaren op grond van het feit dat hij bigamie zou hebben gepleegd. Hiermee waren de jonge prinsen dus bastaards geworden, en als zodanig niet beschikbaar voor opvolging, en was de familie Woodville buitenspel gezet. Op 6 juli 1483 werd Richard gekroond in Westminster Abbey. De jonge prinsen werden in de Tower vermoord onder onbekende omstandigheden. Richard was volgens de verhalen van zijn tegenstanders misvormd en gewetenloos, maar ook intelligent en moedig. Door de manier waarop hij de troon had veroverd, maakte hij zich zeer gehaat na zijn dood. Echter tijdens zijn leven was hij geliefd in grote delen van het land. Zijn bewind werd gekenmerkt door grote wreedheid tegenover de mensen die op zijn leven en troon uit waren, maar meestal liet hij alleen dan doodvonnissen uitvoeren wanneer het echt niet anders kon. Meerdere samenzweerders hebben gratie gekregen. Hij was minder wreed dan zijn opvolgers, die vaak maar een zwak excuus nodig hadden om iemand op het schavot te krijgen, zoals Anne Boleyn, echtgenote Hendrik VIII en Margareth de la Pole, de laatste Plantagenet, nicht van Richard. De regering van Richard werd ook gekenmerkt door moderne opvattingen op het gebied van regering en bestuur. Hij nam beschermende maatregelen ten gunste van de Engelse handel, stelde een estafettepostdienst in tussen Londen en het noorden, begunstigde de boekdrukkunst en de verspreiding van boeken. Intussen was Richards troon voortdurend in gevaar. Hendrik Tudor, de graaf van Richmond, die al eerder geprobeerd had Richard ten val te brengen, landde in 1485 in Zuid-Wales aan het hoofd van een legermacht en verwierf snel aanhang. Richard trok tegen hem ten strijde, wat leidde tot de slag bij Bosworth. Richard sneuvelde tijdens het gevecht. De kroon van Engeland werd onder het struikgewas gevonden, waarna Hendrik Tudor ermee gekroond werd als Hendrik VII. Richard was er bijna in geslaagd Hendrik te bereiken en hem neer te slaan. Maar uiteindelijk werd het verraad van Lord Stanley, de man die een paar jaar daarvoor gratie had gekregen voor zijn complot met Lord Hasings, hem fataal. Op het kwetbaarste moment viel hij met zijn leger en die van zijn broer, de troepen van de koning in de flanken aan. Toen was het snel gebeurd. Richard stierf een heldendood en zou alleen daarom al bewonderd moeten worden. Moderne historici menen dat de geschiedschrijving rond Richard geweld is aangedaan en dat de beeldvorming (o.a. door het stuk van William Shakespeare over Richard) eenzijdig en dus onjuist is. Dit komt vooral omdat zijn vijand na zijn dood de macht kreeg. Deze bezat nauwelijks rechten op de troon en was eigenlijk alleen koning omdat hij Engeland veroverd had (Right of Conquest). Om zijn troonsbestijging beter te kunnen rechtvaardigen moest de dode koning zo zwart mogelijk worden afgebeeld. Hier zijn heel wat schrijvers flink mee bezig geweest. Allerlei misdaden, ook die waarbij aantoonbaar bewijs was dat hij er niets mee te maken had, werden hem in de schoenen geschoven. Ondanks dat na het uitsterven van het huist Tudor weer mogelijk was de waarheid te onderzoeken, is Richard nooit meer uit het verdachtebankje gekomen en blijvend beschadigd. Een graf is er niet meer. Na de dood van Richard op het slagveld werd hij naakt over een paard heen gegooid en terug gebracht naar Leicester. Daar werd hij tentoongesteld om te laten zien dat hij echt dood was. Pas na enkele dagen durfde de abt van het klooster even buiten de stad het lichaam op te eisen om te begraven. Aanvankelijk was het in een anoniem graf, maar na enkele jaren gaf Hendrik Tudor toestemming en geld om een grafmonument te bouwen. Tijdens de gewelddadige opheffing van de kloosters door Hendrik VIII werd het graf opengebroken en zijn resten in de rivier de Soar gegooid. Categorie:Koning van Engeland ja:リチャード3世 (イングランド王)

online casinos niusy pharmacy kawa�y �mieszne gry

:: RELATED NEWS ::

失必兒汗國
西伯利亚汗国，又称失必儿汗国，是16世纪时位于亚洲西伯利亚的一个汗国，由蒙古人及突厥人所建立，是属于从蒙古钦察汗国分裂出来的克里米亚